چه نیکوست

به سختی ها کنار یکدگر بودن چه نیکوست

به راه راست رهنمون کردن چه نیکوست

زاقبال بد گر سرازیر شد سویت مشکلات

زافکار خویش ترس را زودن چه نیکوست

خوش آن حسرت کزآن عشقی بجوشد

که در آرزوی وصالش زیستن چه نیکوست

یکی عاشقانه بهر زندگانی دل می سپارد

که همراه آن عشق زندگی کردن چه نیکوست

همی امروز درپی روزی سر کار و تلاشیم

در کنارش یاد همسایه هم بودن چه نیکوست

زمردم حرف ها را پشت سر بوده همیشه

که گر بی اعتنا بودن به صحبتها چه نیکوست

کلاهی را یکی دزدَد، دیگری بر سر گذارد

آنکه سارق را گذشته ست داند چه نیکوست

کاش انسان بذر امید را در ایمانش بکارد

که ایمان داشتن و برداشتش چه نیکوست

خوشا آنان که توانگیر هر دست بندنند

بدین گونه خود بیمه کردن ها چه نیکوست

زندگی زیباست با شقایق های مرداب

همچو نیلوفر، ذهن زیبا داشتن چه نیکوست

آخر قصه میدانیم ختمش به مرگ است

پس دراین خلق بنام نیک مردن چه نیکوست

باختم...